Na een paar weken absentie is dit wekelijkse item weer terug met bekende en mindere bekende clips uit het Stad Den Haagse discoverleden.
De volgers van Radio Stad hebben gezien dat de zondagse live show de laatste tijd regelmatig leuke gasten had. Zo waren Eric Benjamin en Rens v.d. Mar twee weken geleden te gast en afgelopen zondag hadden we Ron Mc Donald in de studio. In het verleden hadden we ook al artiesten, zoals Albert One, Fred Ventura, Koto, Silver Pozzoli, Eddy Huntington en George Aaron. Komende weekend is de Spaanse artiest Alan Cook in Nederland en natuurlijk komt hij zondagavond even langs in de Stad studio.
De herkenbare Spaanse disco hebben we al eerder in als gouwe ouwe clip belicht met Closed. Alan Cook past ook in deze sound. Zijn bekendste plaat is Do You Want To Stay With Me. De clip die wij voor deze week uitgekozen hebben is Bad Dreams. Mocht je nog vragen hebben voor Alan Cook, mail ze dan naar de studio en wij behandelen ze zondag in de show.
Als ik aan de jaren 80 denk, zie ik beelden van glamourous people, velle kleuren en bijzondere muziek. Veel dingen waren over the top, maar wel spannend. Sky Channel bracht de muziekvideos. In Nederland kwam Count Down met Adam Curry, wat toch wel cooler was dan Top Pop met Ad Visser. De mannen van Stad klommen op daken in Den Haag om masten neer te zetten, waardoor de gave 80s muziek verzonden werd naar de tienduizenden luisteraars. En op TV hadden we Miami Vice. Deze serie was sterk geïnspireerd door MTV en iedere aflevering moest een soort lange MTV-clip worden. De agenten Sonny Crockett en Ricardo Tubbs reden in Ferrari’s, droegen Armani pakken en vervoerden zich niet over het water in een lullig motorbootje, maar hadden een Wellcraft Scarab Powerboat. Ze vingen boeven die Lombard of Calderone heette, hadden de beste chicks en Crockett woonde op een boot met Elvis als huisdier… Elvis was een Krokodil. De afleveringen zaten vol met nieuwe muziek en vele beroemdheden hadden gastrollen in de serie. Miami Vice was de jaren 80 in optima forma. Aangezien ik volgende week weer eens de koffer pak naar South Beach leek me deze videoclip wel van toepassing als clip van de week: Jan Hammer – Crockett’s Theme.
Normaalgesproken probeer ik hier een leuk verhaaltje op te hangen over een plaat uit de Stadgeschiedenis. Vandaag gaat het verhaal even over een gebeurtenis van vanmorgen. Zoals het een gemiddelde kantoorpik betaamt, moet ook ik in beweging blijven om niet te uitbundige vormen in mijn lichaam te krijgen. Zo wilde ik even voor mijn afspraken van vanmiddag een stukje fietsen. Als een Joop Zoetemelk in zijn beste jaren knalde ik over de spoorbrug in Rijswijk met een gangetje of 40 naar beneden, toen ik een oude kerel in een blauw Italiaans shirt wilde inhalen. De man reed zo langzaam dat hij net niet omviel. Zonder te kijken stuurde de man ineens naar links en stond dwars voor me. Je begrijpt het, een hoop ellende. De man had weinig schade en het leek hem verstandig om snel weer de pleiterik te maken voordat de politie aanwezig was. Ik zit met een gebroken sleutelbeen, een hoop schaafwonden en zeer veel ongemak inmiddels weer thuis. Kan zeker zes weken niet autorijden, moet over twee weken op vakantie… een hoop shit. En die ouwe lul had niet het fatsoen om te blijven.
Anyway, in het kader van deze narigheid bedacht ik dat deze songtitel wel toepasselijk zou zijn: Break Me into Little Pieces
De naam Jacques Fred Petrus klinkt misschien wat vroom, maar het leven van deze man eindigde alles behalve vroom; doodgeschoten in zijn geboorteland Guadaloupe. Als artiest werd hij bekend door de Peter Jacques Band, maar eigenlijk heeft hij nooit de muziek gemaakt. Fred was executive producer en nog meer businessman. Grote glorie boekte hij met o.a. Macho, Change en de B.B. & Q Band. De labels Goody Music en Rennaisance werden gerund door Fred.
In de goede dagen ging er veel geld om in zijn business en dat leidde tot duistere connecties. Hardnekkige geruchten verklaren dat Jacques zich bezighield met witwaspraktijken voor de maffia. Daarnaast leefde hij een flamboyant bestaan, wat er, in een periode dat er wat minder voorspeod was, toe leidde dat hij vele personen geld verschuldigd was. Zowel uit het criminele circuit als in de muziekbusiness. Er gaan diverse scenario’s rond over zijn dood in 1987. Ze eindeigen in ieder geval allemaal met de kogel die hem doodde, waarschijnlijk door een Zwitser afgevuurd die geweigerd was in de club van Fred.
Al maakte PJ zelf geen muziek, hij was wel verantwoordelijk voor de koers die zijn muzikale projecten insloegen. Zo heeft hij eind jaren 70 enrome indruk gemaakt met de disco projecten van de Peter Jacques Band, Macho en Revanche. Begin jaren 80 veranderde de muziek wat, maar waren de successen niet mider groot met vooral Change en de B.B. & Q Band. Zijn muzikale rechterhand Mauro Malavasi was eigenlijk verantwoordelijk voor de muziek tot 1983. Halverwege jaren 80 werkte hij met Jimmy Jam en Terry Lewis, wat resulteerde in een veelverkochte LP van de band Change met onder andere de hit Change Of Heart.
In de week dat gevierd wordt dat VOC-kapitein Henry Hudson vierhonderd jaar geleden met zijn schip De Halve Maen voor anker ging bij Manhattan, staat New York weer flink in the picture. Oud Stad medewerkers moeten bij “De Halve Maan” aan iets heel anders denken trouwens. Een oude horeca gelegenheid in Rijswijk waar regelmatig Stad vergaderingen werden gehouden, welke vaak eindigden in vrolijk drankgelach. Daarnaast worden deze week ook de aanslagen van 11 september herdacht, inmiddels 8 jaar geleden. Iedereen kan zich die momenten nog helder voor de geest halen. Schokkende beelden die de wereld veranderden.
De Stad Gouwe Ouwe Clip moet natuurlijk deze week uit New York komen. Sheryl Lee Ralph zong in 1984 de hit “In The Evening”. Beelden uit The Big Apple van 25 jaar geleden.
Al verdwijnen de platenzaken (helaas) vrijwel volledig uit het straatbeeld, echte vinyl verzamelaars zijn er nog genoeg. Met name in de italo disco-scene zijn de verzamelaars fanatiek. Het begint onschuldig met de aanschaf van een hit van Miko Mission op Zyx records, maar al snel wordt het vrolijke verzamelen een verzamelwoede en moeten alle italotjes op origineel italiaans label (met stempel) en mooie fotohoes in een speciaal ingerichte kamer staan. Het liefst met duizenden tegelijk. Ja duizenden, want in italoland zijn vele platen geperst in de jaren 80.
Natuurlijk heb je naast de bekende hits ook veel bagger, maar er is ook veel obscuur spul gemaakt. Aparte muziek met matige zang en wazige artiesten. Playback Fantasy van O’Gar is zo’n plaatje. De man heeft iets weg van een jonge Sjef van Oekel en treedt hier op in een Spaanse show. In tegenstelling tot het clipje van Closed dat we laatst op de site hadden staan hoeft de artiest zichzelf niet al te veel uit te sloven als danser, want een heel showballet is komen opdraven. Dat zorgt wederom voor een enorm lullige setting. Let op het kalende, snordragende type
Wat maakt het verzamelen van platen nou zo bijzonder? Als je postzegels verzamelt kun je er eigenlijk niet veel meer mee dan met je pincet de afbeelding recht achter het venstertje plaatsen en je vergapen aan de schoonheid van de koningin. Je plakt zo’n plaatje uit 1930 niet op een anzichtkaart. Een plaat daarintegen heeft vaak een mooie hoes en bevat met een beetje geluk ook nog goede muziek. Je kunt de plaat dus ook draaien op een draaitafel. In het tweede filmpje zie je nog wat andere gebruikelijke bezigheden die een verzamelaar met z’n vinyl kan hebben.
De plaat werd bekend door de breakdance moves in de clip en bereikte zelfs een nummer 1 notering in de top 40. Het ziet er allemaal wel spectaculair uit, dat ge-breakdance, maar eigenlijk stelt het niet zo veel voor. Je kunt simpel een beetje in de buurt oefenen en in een middagje heb je het wel onder de knie. Een paar eenvoudige doe-het-zelf oefeningetjes voor beginners zie je in het tweede filmpje. Go ahead en de kilotjes vliegen er weer af….
In typische 80s kleding mochten de zanger en zangeres van Closed een dansje opvoeren in de studio van een Spaanse talkshow. Dit ziet er natuurlijk weer zeer lullig uit. Zeker als ook nog de lange versie van de plaat gebruikt wordt. We missen nog het tasje op de grond… Maar de muziek is lekker en het clipje is uniek: Closed – Living In Your Eyes.
Na een paar weken absentie is dit wekelijkse item weer terug met bekende en mindere bekende clips uit het Stad Den Haagse discoverleden. 
Als ik aan de jaren 80 denk, zie ik beelden van glamourous people, velle kleuren en bijzondere muziek. Veel dingen waren over the top, maar wel spannend. Sky Channel bracht de muziekvideos. In Nederland kwam Count Down met Adam Curry, wat toch wel cooler was dan Top Pop met Ad Visser. De mannen van Stad klommen op daken in Den Haag om masten neer te zetten, waardoor de gave 80s muziek verzonden werd naar de tienduizenden luisteraars. En op TV hadden we Miami Vice. Deze serie was sterk geïnspireerd door MTV en iedere aflevering moest een soort lange MTV-clip worden. De agenten Sonny Crockett en Ricardo Tubbs reden in Ferrari’s, droegen Armani pakken en vervoerden zich niet over het water in een lullig motorbootje, maar hadden een Wellcraft Scarab Powerboat. Ze vingen boeven die Lombard of Calderone heette, hadden de beste chicks en Crockett woonde op een boot met Elvis als huisdier… Elvis was een Krokodil. De afleveringen zaten vol met nieuwe muziek en vele beroemdheden hadden gastrollen in de serie. Miami Vice was de jaren 80 in optima forma. Aangezien ik volgende week weer eens de koffer pak naar South Beach leek me deze videoclip wel van toepassing als clip van de week: Jan Hammer – Crockett’s Theme.
Normaalgesproken probeer ik hier een leuk verhaaltje op te hangen over een plaat uit de Stadgeschiedenis. Vandaag gaat het verhaal even over een gebeurtenis van vanmorgen. Zoals het een gemiddelde kantoorpik betaamt, moet ook ik in beweging blijven om niet te uitbundige vormen in mijn lichaam te krijgen. Zo wilde ik even voor mijn afspraken van vanmiddag een stukje fietsen. Als een Joop Zoetemelk in zijn beste jaren knalde ik over de spoorbrug in Rijswijk met een gangetje of 40 naar beneden, toen ik een oude kerel in een blauw Italiaans shirt wilde inhalen. De man reed zo langzaam dat hij net niet omviel. Zonder te kijken stuurde de man ineens naar links en stond dwars voor me. Je begrijpt het, een hoop ellende. De man had weinig schade en het leek hem verstandig om snel weer de pleiterik te maken voordat de politie aanwezig was. Ik zit met een gebroken sleutelbeen, een hoop schaafwonden en zeer veel ongemak inmiddels weer thuis. Kan zeker zes weken niet autorijden, moet over twee weken op vakantie… een hoop shit. En die ouwe lul had niet het fatsoen om te blijven. 
De naam Jacques Fred Petrus klinkt misschien wat vroom, maar het leven van deze man eindigde alles behalve vroom; doodgeschoten in zijn geboorteland Guadaloupe. Als artiest werd hij bekend door de Peter Jacques Band, maar eigenlijk heeft hij nooit de muziek gemaakt. Fred was executive producer en nog meer businessman. Grote glorie boekte hij met o.a. Macho, Change en de B.B. & Q Band. De labels Goody Music en Rennaisance werden gerund door Fred.
Al maakte PJ zelf geen muziek, hij was wel verantwoordelijk voor de koers die zijn muzikale projecten insloegen. Zo heeft hij eind jaren 70 enrome indruk gemaakt met de disco projecten van de Peter Jacques Band, Macho en Revanche. Begin jaren 80 veranderde de muziek wat, maar waren de successen niet mider groot met vooral Change en de B.B. & Q Band. Zijn muzikale rechterhand Mauro Malavasi was eigenlijk verantwoordelijk voor de muziek tot 1983. Halverwege jaren 80 werkte hij met Jimmy Jam en Terry Lewis, wat resulteerde in een veelverkochte LP van de
band Change met onder andere de hit Change Of Heart.
In de week dat gevierd wordt dat VOC-kapitein Henry Hudson vierhonderd jaar geleden met zijn schip De Halve Maen voor anker ging bij Manhattan, staat New York weer flink in the picture. Oud Stad medewerkers moeten bij “De Halve Maan” aan iets heel anders denken trouwens. Een oude horeca gelegenheid in Rijswijk waar regelmatig Stad vergaderingen werden gehouden, welke vaak eindigden in vrolijk drankgelach. Daarnaast worden deze week ook de aanslagen van 11 september herdacht, inmiddels 8 jaar geleden. Iedereen kan zich die momenten nog helder voor de geest halen. Schokkende beelden die de wereld veranderden.
Al verdwijnen de platenzaken (helaas) vrijwel volledig uit het straatbeeld, echte vinyl verzamelaars zijn er n
og genoeg. Met name in de italo disco-scene zijn de verzamelaars fanatiek. Het begint onschuldig met de aanschaf van een hit van Miko Mission op Zyx records, maar al snel wordt het vrolijke verzamelen een verzamelwoede en moeten alle italotjes op origineel italiaans label (met stempel) en mooie fotohoes in een speciaal ingerichte kamer staan. Het liefst met duizenden tegelijk. Ja duizenden, want in italoland zijn vele platen geperst in de jaren 80.
Lekker gegeten tijdens de vakantie? Elke dag een ijsje, kratje bier en een zak patat. En natuurlijk een paar nootjes voor de gezelligheid… Die overtollige kilotjes kunnen best goed van pas komen als natuurlijk schild tegen de kou in de herfst- en wintermaanden. Maar denk eens terug aan 1983. Heb je niet één keer geprobeerd ook een soort breakdance of electric boogie beweging te maken? Dat was toen ineens helemaal hip en The Rock Steady Crew was daar één van de aanstichters van met hun mega hit Hey You.
